Manon

<

Manon
arba
moterie, jeigu tave mylėčiau

Spindi sidabro spalvos suknelė,
liemeniu ritasi ryškūs ornamentai,
sunerti iš mažų kvadratėlių
žaižaruoja auskarai ir apyrankė,
susiraičiusi segė jungia du sparnelius,
dūsta po jais išsiveržti trokštančios krūtys.

Moterie, jeigu tave mylėčiau,
išsegčiau segę, paleisčiau į laisvę,
nuo pečių nusklęstų sparneliai,
į griovelį tarpu krūtų bėgančios kreivės
išsitiestų grakščia horizonto linija
ir slinktų žemyn tarsi senkanti jūra.

Moterie, jeigu tave mylėčiau,
išardyčiau korseto kalėjimą,
klostės kalvelėm sukristų,
atidengdamos geismą ir nerimą,
krūtys virš sidabrinių kopų
patekėtų nuogos ir baltos
ir gyvybės šaltinis tarp jų būtų mano.

Moterie, jeigu tave mylėčiau,
tavo kaklo įtemptas gyslas
ir lūpas tarytumei putino uogas,
liežuvio galelį, blakstienų šešėlius,
viską, kas atveria kelią
liesčiau aistringai ir švelniai.

Moterie, blizgančiais
žvynais prisidengus
balsingoji undinėle,
jeigu tave mylėčiau,
nukelčiau nuo atbrailos,
nuaučiau sidabrinius batelius,
išbučiuočiau tavo pavargusias pėdas.

Miegok, skardžiabalse,
sakyčiau,
saugiai miegok,
nerk atgalios į jūrą,
aš budėsiu ir lauksiu ant kranto.

Moterie, jeigu tave mylėčiau…

Esu tik vienas iš tūkstančių,
ploju aistringai ir garsiai,
o atrodo, kad glostau tavo
ežiuku kirptą
nuolankiai
palenktą
galvą.
Atverčiu delnus –
vien mažyčiai kraujo lašeliai.

 

Dane bibliograficzne oryginału: niepublikowane.

Wybierz wersję językową:

Manon

<

Manon
albo
kobieto, gdybym cię kochał

Połysk srebrzystej sukni,
talię pęta jaskrawy ornament,
w miriadach maleńkich lśnień
iskrzą kolczyki, migocze bransoleta,
misterny splot broszy trzyma w ryzach dekolt,
niżej zduszone westchnienie piersi.

Kobieto, gdybym cię kochał,
wyzwoliłbym cię z sukni, rozpiął broszę,
rękawy spłynęłyby z ramion,
dramatyczny uskok między piersiami
rozwinąłby się w spokojny horyzont,
cofnął z wdziękiem jak ustępujące morze.

Kobieto, gdybym cię kochał,
zburzyłbym celę gorsetu,
plisy opadłyby łagodnym stokiem,
odsłoniłyby pragnienie i niepokój,
nad ich srebrnymi wydmami
piersi wzeszłyby białe i nagie,
a źródło życia między nimi byłoby moje.

Kobieto, gdybym cię kochał,
rozedrgany puls na twojej szyi,
wargi jak szkarłat kalin,
koniuszek języka, cienie rzęs,
to wszystko, co otwiera drogę,
znałoby mój namiętny i czuły dotyk.

Kobieto skryta
pod błyszczącą łuską,
syrenko o miękkim głosie,
gdybym kochał,
zdjąłbym cię ze sceny,
zzułbym ci srebrne pantofelki,
scałowałbym zmęczenie z twoich stóp.

Śpij, srebrnogłosa,
tak bym mówił,
nic ci nie grozi,
pluskaj sobie w morzu,
ja tu czuwam, czekam na brzegu.

Gdybym cię kochał…

Jestem tylko jednym z wielu,
biję brawo gromko i z pasją,
a jest tak, jakbym cię głaskał
po głowie
ostrzyżonej
na jeża,
pochylonej
pokornie.
Oglądam wnętrze dłoni –
maleńkie krople krwi.

 

© Copyright for the Polish translation by Agnieszka Rembiałkowska
Zobacz inne utwory autora->
Zobacz inne utwory w tym języku->