talerz satelity

<

(coś za coś)

                             Co ma ożyć w pieśni, zaginąć powinno w rzeczywistości.
                             Friedrich Schiller (przełożył Adam Mickiewicz)

W ogrodzie albo na cmentarzu
(teraz to nieważne, ale naprawdę
był to cmentarz
żołnierzy poległych na frontach wojny światowej)
staruszek kosił trawnik kosiarką spalinową.
Po ścieżce za płotem szła staruszka.
Krzyknął do niej: – Ahoj! –
Zamachał, a ona odmachnęła mu
i odkrzyknęła: – Ahoj! Kosisz? –
Nie usłyszał. Do ucha
przyłożył dłoń jak talerz satelity.
– Kosisz?! – powtórzyła głośniej.
Nie słyszał. Wyłączył kosiarkę.
– Co?!
– Pytam, czy kosisz!
– Co?!
– Pytam, czy kosisz!!
– Aha! Tak. Koszę, koszę!!!
Po czym znów odpalił maszynę. Kobieta poszła dalej.

z tomu Sztuka przekładu (2018)
Wybierz wersję językową:

satelīta šķīvis

s

(dots pret dotu)

                             Kam lemts atdzimt dziesmā, tam jāmirst zemes dzīvē.
                             Frīdrihs Šillers

Dārzā vai kapos
(tagad nav svarīgi, bet tie patiešām
bija pasaules kara frontēs kritušo
kareivju kapi)
večuks pļāva zāli ar pļaujmašīnu.
Aiz sētas pa taku gāja večiņa.
Viņš tai uzsauca: – Ahoi!
Sāka vēcināt roku, viņa tam atmāja
un sauca pretī: – Ahoi! Pļauj? –
Viņš nesadzirdēja. Pielika
pie auss plaukstu kā satelīta šķīvi.
– Pļauj?! – viņa atkārtoja skaļāk.
Viņš nesadzirdēja. Izslēdza pļāvēju.
– Ko?!
– Es prasu, vai tu pļauj!
– Ko?
– Es prasu, vai tu pļauj!!
– Aha. Jā. Pļauju, pļauju!!!
Tad atkal iedarbināja pļāvēju. Sieviete devās tālāk.

© Copyright for the Latvian translation by Marians Rizijs, 2019 
Zobacz inne utwory autora->
Zobacz inne utwory w tym języku->