Diena tarytum magiškas kristalas
sublyksi atminties briaunom spalvotom
ir balta staltiese užklotas stalas
vidyryje gražaus ir jauno sodo
panirusi į šviesą nerealią
šezlonge guli dieviška astartė
ir ignoruoja grėsmę prasigerti
gurkšnuodama iš žiedlapių taurelių
ir laukdama budriai ką dar įpilsi
ir sekdama kiekvieną smalsų žvilgsnį
žaismingai slepia savo dekoltė
dangus virš priemiesčio grėsmingai niaukias
ir sušmėsavusios į šalį traukias
baltutės slaugės žaliame sode
W mrokach pamięci błyszczy krawędziami
dzień zamieniony w wielobarwny kryształ
a stół obrusem prześcielony białym
okala raju zieloność wieczysta
w rajskim ogrodzie na sofie wśród pnączy
jak kot się pręży bogini Astarte
opływająca nieziemskim wprost światłem
z kwiatu kielicha boski nektar sączy
nie poprzestając bynajmniej na jednym
w dekoltu skrytce frywolnie a skrzętnie
chowa spojrzenia bezwstydnie natrętne
niebo nad miastem pomrukuje gniewnie
i rozpierzchają się na wszystkie strony
kapłanki w bieli po raju zielonym