I
Qırq yılda bol arap sahrasın
Musa ep dolaşqan,
Öz halqınen birge Filistin
Yanına yañaşqan.
Mında tot kibi aldır qumlar,
Boş Moav dağları,
Artında ise ot-ormanlar
Ve Urdun yaqları.
Şu Moav deresin boşuna
İsrail yürmekte,
Bu yerni taşlamaq fikrini
Manasız körmekte.
Yıpranğan çadırlar içinde
Köçebe halq yuqlay,
Olarnıñ buğası, eşegi Kiyik
ot ep çaynay.
Em vade etilgen topraqlar,
Em sapfir, em zümrüt
Mına şu dağlarnıñ artında
Dep tükenmey ümüt.
O vade etilgen topraqlar
Aqqında peyğamber
Olarğa şu qırq yıl ep ayttı,
Lakin boş ep, meger.
Acayip bir vadiynen Urdun
Qırq yılda o qadar
Olarnı özüne ep çekti,
Sanki dersiñ mınar.
Halq coydı işançın ve dedi:
“Nebiler der yalan!
Sahrada ölecekmiz tezden!
Daa ne? Ve qaçan?”
Tükendi sabır, halq niyeti –
Azatlıq adına
Haberci yollamaq ve baqmaq
Totlı dağ artına.
Kün-künden Moavnıñ yarları
Yanğanda sıcaqta,
Çadırlar içinde İsrail
Yuquda yatmaqta.
Apaylar ep tike ve qozu
Etini pişire,
Buğalar, eşekler ot çaynap
Qarınnı şişire.
Kiçkene balalar da çölde
Oyunçaq ep qura:
Şeerler de, cenkler de yapa,
Bostanlar da tura.
Defalarca ana-babalar
Baş yorıp çekişti.
Özünden ep soraylar “Qaydan
Böyle zevq yetişti?
Çünki bilmedik biz o zevqnı,
Sahrada iç zevq yoq.
Peyğamber sözlerimi yoqsa
Qan-canğa attı oq?”
II
Bu qavim içinde tek birev
Çadırda yuqlamaz
Dertnen oy onı dağ artına
Uçurıp toqtamaz.
O Musa, o küçsiz bir dede,
Mında yoq o kibi
Soy-sopsuz, apaysız ve malsız
Unutılğan nebi.
Bar olğan er şeyni o berdi
Bir ğaye aşqına,
O yandı, ayındı, qıynandı,
Çalıştı eşqına.
Bir tufan kibi öz halqını
Misraim yaqına
Çekti ve saldı qullarnı
Azatlıq yoluna.
Canlarnıñ bir canı o olğan.
Olğan soñ da tezden
Eñ yüksek topege o çıqqan
İlhamdan ve zevqten.
Ve sınav künleri, canları
Zorluqtan keçkende,
O halqınen edi, insanlar
İmandan döngende.
Artıq öz sesini o coydı,
İlhamı tükendi
Ve ondan yaş olğan nesiller
Söz diñlemey endi.
O vade etilgen topraqlar
Olarğa bir masal
Mal eti tek ve yağnen penir
Olarğa bir hayal.
Baba ve dedeniñ Misraim
Yaqından çıqqanı
Olarğa köre, boştır, günah
Ve halqnıñ viranı.
Aviramnen Datan olarnı
Yönete bu künde,
Nebiniñ sözüne cevapnı
“Qoylar aç” dep bere.
Seferge çağırğan vaqıtta:
“Atqa yoq nalımız”,
Ğalebe ve şuret degende:
“Pek zayıf alımız”.
Em vade etkende topraqnı:
“Burası da pek hoş”.
Tañrınıñ emrini añğanda:
“Sen laf etme, sarhoş!”
Peyğamber olarğa Tañrınıñ
Ökesiñ ep ayttı,
Aviram allasız sözlerge
İç toqtamay qayttı.
İsrail qavimi toplaşıp
Baalğa şan bergen,
Sesi gür yañrağan şu Datan
Şay sesin kötergen:
“Özüni peyğamber kösterip,
Boş laflar söylegen
Ve halqqa Tañrıdan meramet
Ve ceza tilegen,
Halqını isyanğa çağırğan,
İslağa itegen
Ve virannen tolu dağlarnıñ
Artına ep çekken –
Bu nesil içün o bir deli,
Öz işinen batsın
Ve er kes oña tükürip
Beline taş atsın”.
Misraim” sözü “Mısır” sözüniñ negizidir.
Przekład powstał w ramach seminarium Tłumacze Bez Granic: edycja czarnomorska organizowanego przez Kolegium Europy Wschodniej w partnerstwie z Rozstajami. Przedsięwzięcie dofinansowane przez Centrum Dialogu im. Juliusza Mieroszewskiego oraz Gminę Wrocław.
