Прокинулись дерева, але все ж
перезираються, неначе незнайомі,
нічого їм не каже слово «ліс».
Розвидниться все скоро, закоротить
день пущу і опісля ночі
звір випустить із себе рик.
Із безладу долонь серцеподібних
виаплодує луни листя хор.
Їх лісом лис із птахом понесуть.
Дерева знають: в’яже нас повтор.
Drzewa się obudziły, ale jeszcze
patrzą po sobie, jakby się nie znały,
wciąż nic im nie mówi słowo „las”.
Wkrótce wszystko się wyjaśni,
dzień puszczę zewrze i po nocy
zwierzę wyłoni z siebie mruk.
Z nieładu sercokształtnych dłoni
echa wyklaszcze liści chór.
Lis je poniesie z ptakiem po lesie.
Drzewa już wiedzą: zżywa nas wtór.
