Sasza powiedzia\u0142a mi wtedy, \u017ce bardzo boi si\u0119 \u017cycia po \u015bmierci, a dok\u0142adniej jego nieokre\u015blono\u015bci. Najlepiej, jakby by\u0142o spokojne i pozbawione fabu\u0142y. W\u0142a\u015bnie tak powiedzia\u0142a: \u201e\u017badnych fabu\u0142\u201d. Chcia\u0142a czy to ciep\u0142ego morza, czy ciemnego ekranu, a mo\u017ce bezg\u0142o\u015bnego majowego pola z makami lub zacisza pokoju, w kt\u00f3rym zgaszono \u015bwiat\u0142o \u2013 kiedy przedmioty ju\u017c s\u0105 prawie niewidoczne, a ich kontury, mgliste i niewyra\u017ane, nie daj\u0105 ju\u017c niczego i niczego nie zabieraj\u0105. Po prostu s\u0105. Znajdujesz si\u0119 mi\u0119dzy nimi \u2013 k\u0142\u0119bek energii, fragment subtelnego cia\u0142a, urywek \u015bwiadomo\u015bci. Pomy\u015bla\u0142em wtedy, \u017ce wymarzony przez Sasz\u0119 idea\u0142 ca\u0142kowicie wpisuje si\u0119 w szablon wygaszacza ekranu w komputerze albo tapety, ale dla formalno\u015bci zapyta\u0142em: \u201eDlaczego tak boisz si\u0119 fabu\u0142?\u201d.<\/p>\n
Na zewn\u0105trz panowa\u0142a sm\u0119tna, grypogenna zima. Siedzieli\u015bmy z Sasz\u0105 w kuchni i pili\u015bmy herbat\u0119 Lipton w papierowych kubkach z firmow\u0105 nalepk\u0105, bo innych naczy\u0144 nie by\u0142o. Kuchnia odzwierciedla\u0142a stan jej wewn\u0119trznego \u015bwiata \u2013 nieuporz\u0105dkowany, pozbawiony \u0142adu: z czterech palnik\u00f3w kuchenki gazowej dzia\u0142a\u0142 tylko jeden, eta\u017cerka z trzema p\u00f3\u0142kami by\u0142a zawalona jej rysunkami w papierowych teczkach, amatorskimi przek\u0142adami z trzech \u017cywych j\u0119zyk\u00f3w i jednego p\u00f3\u0142martwego, ksi\u0119gozbiorem pozbawionym logiki: z ksi\u0105\u017ckami\u00a0o podr\u00f3\u017cach na Grenlandi\u0119, o historii ruchu harcerskiego i tajemnicach portret\u00f3w z Fajum. Z naczy\u0144 pozosta\u0142 tylko termos bez zaworka. Zaparza\u0142a w nim zio\u0142ow\u0105 herbat\u0119, wykorzystuj\u0105c jako pokrywk\u0119 jedyny ocala\u0142y talerzyk. Sasza mia\u0142a nieco ponad trzydzie\u015bci lat i zm\u0119czy\u0142a si\u0119 \u017cyciem. Ja niedawno przekroczy\u0142em czterdziestk\u0119 i prze\u017cywa\u0142em co\u015b podobnego. Mog\u0142em wyja\u015bni\u0107 sw\u00f3j aktualny stan kryzysem wieku \u015bredniego. Szczerze? Takie sobie usprawiedliwienie, ale chyba nie najgorsze z mo\u017cliwych. Natomiast jej stan nieokre\u015blono\u015bci i nieziemsko\u015bci wydawa\u0142 si\u0119 by\u0107 wieczny. Jak gdyby urodzi\u0142a si\u0119 taka problematyczna. Ca\u0142kiem mi si\u0119 u niej podoba\u0142o, bo mo\u017cna by\u0142o z ni\u0105 porozmawia\u0107 o wszystkim na \u015bwiecie. Nie istnia\u0142 \u017caden temat, na kt\u00f3ry nie mia\u0142aby swojej oryginalnej opinii \u2013 przemy\u015blanej i wycierpianej, u\u0142o\u017conej w niespisany traktat w \u015brodku jej kr\u00f3tko ostrzy\u017conej, czarnej g\u0142owy.<\/p>\n
\nSasza mia\u0142a nieco ponad trzydzie\u015bci lat i zm\u0119czy\u0142a si\u0119 \u017cyciem. Ja niedawno przekroczy\u0142em czterdziestk\u0119 i prze\u017cywa\u0142em co\u015b podobnego. Mog\u0142em wyja\u015bni\u0107 sw\u00f3j aktualny stan kryzysem wieku \u015bredniego. Szczerze? Takie sobie usprawiedliwienie, ale chyba nie najgorsze z mo\u017cliwych.<\/p>\n<\/blockquote>\n
– Rozumiesz, moja babcia przez kilkadziesi\u0105t lat szprycowa\u0142a si\u0119 telewizyjnymi serialami \u2013 zacz\u0119\u0142a opowiada\u0107 od samego pocz\u0105tku. \u2013 Ogl\u0105da\u0142a prawie wszystko, co si\u0119 rusza\u0142o. Widzisz? Tam babcia \u0142apa\u0142a rosyjskie seriale. \u2013 Sasza pokaza\u0142a na parapet, gdzie obok kilku rocznik\u00f3w jakiego\u015b sowieckiego popularno-naukowego magazynu sta\u0142 niewielki czarno-bia\u0142y telewizor. \u2013 Natomiast w jej pokoju nieustannie gra\u0142a plazma, w kt\u00f3rej lecia\u0142 repertuar latynoameryka\u0144ski. Oba telewizory by\u0142y ca\u0142y czas w\u0142\u0105czone, a babcia przemieszcza\u0142a si\u0119 mi\u0119dzy tymi \u015bwiatami do samego ko\u0144ca. Codziennie przy kolacji opowiada\u0142a o tym, co zobaczy\u0142a w ci\u0105gu dnia. Codziennie, bez wyj\u0105tku. To, czego nie zd\u0105\u017cy\u0142a obejrze\u0107 w jednym z telewizor\u00f3w, nadrabia\u0142a podczas porannych powt\u00f3rek. Babcia przechowywa\u0142a w pami\u0119ci wszystkie linie fabularne. Czasem, gdy w obu telewizorach pojawia\u0142y si\u0119 wyj\u0105tkowo dramatyczne momenty, sta\u0142a w korytarzu pomi\u0119dzy kuchni\u0105 i pokojem, z jednej strony odbieraj\u0105c d\u017awi\u0119k, a z drugiej wizj\u0119. Wydawa\u0142o mi si\u0119, \u017ce nauczy\u0142a si\u0119 czyta\u0107 z ruchu warg latynoameryka\u0144skich aktor\u00f3w, cho\u0107 nie zna\u0142a hiszpa\u0144skiego\u2026 A gdy trzeci zawa\u0142 przyku\u0142 j\u0105 do \u0142\u00f3\u017cka, najpierw przebywa\u0142a na oddziale intensywnej terapii\u2026 Potem, gdy przeniesiono j\u0105 na kardiologi\u0119, musia\u0142am przychodzi\u0107 i wszystko jej opowiada\u0107. Dwa i p\u00f3\u0142 miesi\u0105ca. W ci\u0105gu dnia ogl\u0105da\u0142am seriale, a wieczorem sz\u0142am do szpitala zrelacjonowa\u0107 je le\u017c\u0105cej babci. Nie chcia\u0142am niczego przegapi\u0107 ani zapomnie\u0107, wi\u0119c kupi\u0142am gruby zeszyt, w kt\u00f3rym rzetelnie notowa\u0142am, kto dok\u0105d poszed\u0142 i co powiedzia\u0142, kto kogo zdradzi\u0142, kto kogo wkopa\u0142, kto si\u0119 odkocha\u0142, a kto si\u0119 zakocha\u0142, kto kogo zabi\u0142 i kto komu zap\u0142aci\u0142\u2026 Gdy jednego razu przysz\u0142am do niej z now\u0105 porcj\u0105 w\u0105tk\u00f3w fabularnych, na korytarzu z\u0142apa\u0142a mnie dy\u017curna i powiedzia\u0142a, \u017ce babcia zmar\u0142a dwana\u015bcie minut temu. Zakrzep serca. Nie zd\u0105\u017cy\u0142a jeszcze ostygn\u0105\u0107. Piel\u0119gniarka w\u0142a\u015bnie tak powiedzia\u0142a: \u201eJeszcze nie zd\u0105\u017cy\u0142a ostygn\u0105\u0107\u2026\u201d. W dzie\u0144 po pogrzebie przysz\u0142am do domu i w\u0142\u0105czy\u0142am telewizory. Z rosyjskim serialem w kuchni, z latynoameryka\u0144skim w pokoju. Sta\u0142am mi\u0119dzy nimi w korytarzu i \u0142apa\u0142am d\u017awi\u0119k z jednej strony, a wizj\u0119 z drugiej. Tak jak robi\u0142a babcia, codziennie przez ostatnie dwadzie\u015bcia lat. Sta\u0142am i rycza\u0142am, ogl\u0105da\u0142am i rycza\u0142am, s\u0142ucha\u0142am i rycza\u0142am, rycza\u0142am, rycza\u0142am… Wiesz, wtedy zrozumia\u0142am, \u017ce musz\u0119 obejrze\u0107 je do ko\u0144ca: ku pami\u0119ci babci. Ogl\u0105da\u0142am \u2013 czarno-bia\u0142e rosyjskie i kolorowe latynoameryka\u0144skie. Na pocz\u0105tku robi\u0142am to jako ja, ogl\u0105daj\u0105ca je dla babci, z jakiego\u015b wewn\u0119trznego moralnego przymusu. Potem w \u015brodku mnie wszystko zacz\u0119\u0142o si\u0119 zmienia\u0107, przymus gdzie\u015b si\u0119 ulotni\u0142. Sprawa potoczy\u0142a si\u0119 naturalnym rytmem. Wci\u0105gn\u0119\u0142o mnie to i zacz\u0119\u0142o mi si\u0119 podoba\u0107. Za ka\u017cdym razem, gdy ko\u0144czy\u0142 si\u0119 kolejny ulubiony serial babci, w nocy przychodzi\u0142am do niej na gr\u00f3b i streszcza\u0142am jej wszystkie perypetie, kt\u00f3re prowadzi\u0142y do zwyci\u0119stwa dobra nad z\u0142em, jak w przypadku telenowel latynoameryka\u0144skich, albo do zwyci\u0119stwa jakiego\u015b niepoj\u0119tego g\u00f3wna nad z\u0142em, jak w rosyjskich tasiemcach…<\/p>\n
– I co, zacz\u0119\u0142a\u015b ogl\u0105da\u0107 nast\u0119pne? \u2013 zapyta\u0142em.<\/p>\n
– Tak. Zwolnili mnie z pracy za nieobecno\u015bci, porzuci\u0142am rysowanie, zapomnia\u0142am o t\u0142umaczeniach. Rok po \u015bmierci babci poczu\u0142am, \u017ce nie mam ju\u017c nic opr\u00f3cz tego niesamowitego rozdwojenia. Tak jakby jedna p\u00f3\u0142kula \u2013 Sasza dotkn\u0119\u0142a prawej cz\u0119\u015bci g\u0142owy wskazuj\u0105cym palcem lewej r\u0119ki \u2013 odpowiada\u0142a za rosyjskie seriale. Natomiast druga p\u00f3\u0142kula \u2013 Sasza dotkn\u0119\u0142a lewej cz\u0119\u015bci g\u0142owy wskazuj\u0105cym palcem prawej d\u0142oni \u2013 odpowiada\u0142a za latynoameryka\u0144skie. Dobrze zna\u0142am si\u0119 na tw\u00f3rczych metodach re\u017cyser\u00f3w i charakterystycznych cechach lokalnych szk\u00f3\u0142 serialu, umia\u0142am bezb\u0142\u0119dnie odr\u00f3\u017cni\u0107 produkt petersburskiej szko\u0142y od moskiewskiej, wenezuelski serial od meksyka\u0144skiego, \u015bledzi\u0142am migracje aktor\u00f3w i potrafi\u0142am dok\u0142adnie powiedzie\u0107, czym podyktowana jest konkretna \u015bmier\u0107 bohatera lub bohaterki \u2013 biegiem akcji, zerwaniem kontraktu czy nag\u0142ym zaj\u015bciem w ci\u0105\u017c\u0119. Bezb\u0142\u0119dnie rozpoznawa\u0142am kijowskie podw\u00f3rza w samarskim serialu o biurowym romansie, odeskie pla\u017ce w rostowskim melodramacie o mi\u0142osnym tr\u00f3jk\u0105cie student\u00f3w medycyny na praktykach w Adlerze, karpackie lasy i po\u0142oniny w nowosybirskim serialu o wiecznej przyja\u017ani surowych zdobywc\u00f3w tajgi\u2026 Odwiedzaj\u0105cy mnie przyjaciele nie mogli wysiedzie\u0107 ze mn\u0105 nawet p\u00f3\u0142 godziny. Tak ich straci\u0142am. Mo\u017ce nie tyle straci\u0142am\u2026 W\u0142a\u015bciwie to gdzie\u015b ich wywiewa\u0142o. Pr\u00f3bowali oderwa\u0107 mnie od tej obsesji za pomoc\u0105 jogi, parkouru, blockchainu, film\u00f3w czechos\u0142owackiej nowej fali lat sze\u015b\u0107dziesi\u0105tych, motywacyjnej literatury i muzyki ambient \u2013 jednak nie przynios\u0142o to niczego pr\u00f3cz pog\u0142\u0119bienia przepa\u015bci mi\u0119dzy nami. Jedyny przyjaciel, kt\u00f3ry nie porzuca\u0142 mnie do ostatniej chwili, przyszed\u0142 do mnie pewnego razu i jak\u0105\u015b godzin\u0119 obserwowa\u0142, jak sta\u0142am w korytarzu mi\u0119dzy telewizorami. Stwierdzi\u0142, \u017ce w \u017cyciu widzia\u0142 wielu nienormalnych ludzi, ale m\u00f3j wypadek jest naprawd\u0119 krytyczny. Powiedzia\u0142, \u017ce mam dwa wyj\u015bcia i oba s\u0105 tragiczne i nieodwracalne. Pierwsze to miejski szpital psychiatryczny, a drugie \u2013 obwodowy. Zale\u017cy od szcz\u0119\u015bcia. Nieuchronno\u015b\u0107 i tragiczno\u015b\u0107 tych dw\u00f3ch dr\u00f3g jest mniej wi\u0119cej podobna, ale w miejskim szpitalu panuj\u0105 nieco lepsze warunki i niekt\u00f3rzy z tamtejszych psychiatr\u00f3w pono\u0107 stosuj\u0105 ju\u017c bardziej progresywne metody terapii, podczas gdy w okr\u0119gowym szpitalu sanitariusze nadal bij\u0105 pacjent\u00f3w, a za p\u0142otem jest puste pole. Przyjaciel wi\u0119cej nie przychodzi\u0142, ale podczas tej ostatniej wizyty zasia\u0142 w moim sercu trwog\u0119, strasznie kontrastuj\u0105c\u0105 z automatyzmem, do kt\u00f3rego przywyk\u0142am.<\/p>\n
\nPr\u00f3bowali oderwa\u0107 mnie od tej obsesji za pomoc\u0105 jogi, parkouru, blockchainu, film\u00f3w czechos\u0142owackiej nowej fali lat sze\u015b\u0107dziesi\u0105tych, motywacyjnej literatury i muzyki ambient \u2013 jednak nie przynios\u0142o to niczego pr\u00f3cz pog\u0142\u0119bienia przepa\u015bci mi\u0119dzy nami. Jedyny przyjaciel, kt\u00f3ry nie porzuca\u0142 mnie do ostatniej chwili, przyszed\u0142 do mnie pewnego razu i jak\u0105\u015b godzin\u0119 obserwowa\u0142, jak sta\u0142am w korytarzu mi\u0119dzy telewizorami.<\/p>\n<\/blockquote>\n
Pewnego zimowego poranka, podczas przerwy na reklamy, zesz\u0142am w samym szlafroku do kiosku po chleb i kefir\u2026 Wiesz, jaki\u015b m\u0119\u017cczyzna sta\u0142 w kolejce, szklanymi oczyma patrzy\u0142 na moje kapcie i rozmawia\u0142 z kim\u015b przez kom\u00f3rk\u0119, powtarzaj\u0105c to samo zdanie w r\u00f3\u017cnych kombinacjach: \u201eSpr\u00f3buj je po\u0142\u0105czy\u0107\u2026\u201d. Wr\u00f3ci\u0142am do domu, w telewizji akurat ko\u0144czy\u0142y si\u0119 reklamy, a w g\u0142owie kr\u0105\u017cy\u0142y mi s\u0142owa: \u201eSpr\u00f3buj je po\u0142\u0105czy\u0107\u201d, \u201eSpr\u00f3buj je po\u0142\u0105czy\u0107\u201d, \u201eSpr\u00f3buj je po\u0142\u0105czy\u0107\u201d. Ostatnie p\u00f3\u0142 minuty w czarno-bia\u0142ym telewizorze po\u015bwi\u0119cono na zapowied\u017a nowego rosyjskiego serialu o walce niepoj\u0119tego g\u00f3wna nad z\u0142em: \u201eMamusiu! Tatusiu! Tatusiu! Tatusiu! Tatusiu! Mamusiu! Mamusiu! Mamusiu! Tatusiu! Zabrali! Alionka, st\u00f3j! Tatusiu! Mamusiu! Porwali Alionk\u0119! Zawsze b\u0119dziemy razem, tatusiu!\u201d. W kolorowej plazmie, pomi\u0119dzy dwoma odcinkami lirycznego kostaryka\u0144skiego dramatu o mi\u0142o\u015bci dw\u00f3ch braci do jednej, dawno nie\u017cyj\u0105cej, kobiety, lecia\u0142a piosenka Nunca Te Olvidar\u00e9[1]<\/sup><\/a><\/em>. Wy\u0142\u0105czy\u0142am najpierw czarno-bia\u0142y telewizor, potem plazm\u0119 i przele\u017ca\u0142am w ciszy do samego wieczora. Nast\u0119pnego dnia, mimo ustalonego zwyczaju, niczego nie w\u0142\u0105cza\u0142am. We wn\u0119trzno\u015bciach czarno-bia\u0142ego telewizora spali cierpi\u0119tniczy bohaterowie rosyjskiego \u015bwiata, w pokrytej r\u00f3wn\u0105 warstw\u0105 kurzu plazmie zastygli donowie i ich mujeres. W g\u0142owie kr\u0105\u017cy\u0142y mi s\u0142owa: \u201eSpr\u00f3buj je po\u0142\u0105czy\u0107\u201d, \u201eSpr\u00f3buj je po\u0142\u0105czy\u0107\u201d, \u201eSpr\u00f3buj je po\u0142\u0105czy\u0107\u201d. Trz\u0119s\u0142o mn\u0105, mia\u0142am temperatur\u0119, straszny b\u00f3l g\u0142owy. Zapada\u0142am w kr\u00f3tkie sny, w kt\u00f3rych wielk\u0105 \u0142apk\u0105 na muchy zagania\u0142am r\u00f3\u017cnokolorowe i szare ba\u0144ki mydlane do trzylitrowego s\u0142oika. Nagle, wieczorem, jedz\u0105c resztki chleba z kefirem z poprzedniego poranka, zrozumia\u0142am, \u017ce musz\u0119 zrobi\u0107 to, na co nie wpad\u0142 jeszcze nikt na tym \u015bwiecie. Spr\u00f3bowa\u0142am je po\u0142\u0105czy\u0107 i napisa\u0107 \u2013 Sasza nabra\u0142a do p\u0142uc powietrza i szybk\u0105 seri\u0105 s\u0142\u00f3w wypali\u0142a \u2013 scenariusz rosyjsko-latynoameryka\u0144skiego serialu\u2026<\/p>\n
– Pisa\u0142a\u015b wcze\u015bniej jakie\u015b scenariusze? \u2013 zapyta\u0142em.<\/p>\n
– Nie, nigdy. Jednak nie przeszkadza\u0142 mi brak do\u015bwiadczenia. Zreszt\u0105, zawsze co\u015b musisz zrobi\u0107 pierwszy raz\u2026 Nast\u0119pnego poranka kupi\u0142am dwa arkusze papieru kre\u015blarskiego, kt\u00f3rych wystarczy\u0142o akurat do zaklejenia plazmy. Wzi\u0119\u0142am si\u0119 do roboty. Na odwrocie moich starych rysunk\u00f3w pisa\u0142am charakterystyki bohater\u00f3w, okre\u015blaj\u0105c ich motywacje, szuka\u0142am powi\u0105za\u0144, wymy\u015bla\u0142am linie fabularne, czyj\u0105\u015b przesz\u0142o\u015b\u0107, flor\u0119, faun\u0119, choroby, kompleksy, traumy, sytuacje, ubrania, jedzenie, bro\u0144. Nie wiem, sk\u0105d si\u0119 u mnie wzi\u0119\u0142a brawura nowatora. Papier podzieli\u0142am na r\u00f3wne kwadraty, a ka\u017cdy z nich odpowiada\u0142 za jeden odcinek\u2026 Mia\u0142a to by\u0107 historia mi\u0142osna, o tym by\u0142am przekonana od samego pocz\u0105tku. On by\u0142 kuba\u0144skim studentem medycyny… ona c\u00f3rk\u0105 s\u0142ynnego moskiewskiego kompozytora… Poznali si\u0119 na Festiwalu M\u0142odzie\u017cy i Student\u00f3w w Moskwie\u2026 Rozumiesz, to mia\u0142o by\u0107 po\u0142\u0105czeniem wszystkiego, co ja\u2026 co razem z babci\u0105 obejrza\u0142y\u015bmy\u2026 pewnego rodzaju uwie\u0144czeniem, apogeum i ostateczn\u0105 odpowiedzi\u0105, kt\u00f3ra wyja\u015bni\u0142aby moj\u0105\u2026 moj\u0105 i babci\u2026 obsesj\u0119, a jednocze\u015bnie uleczy\u0142aby mnie. Uzbroi\u0142am si\u0119 w cierpliwo\u015b\u0107\u2026 Prace trwa\u0142y kilka tygodni\u2026 Rozdziela\u0142 ich ocean, jego nie wypuszczali z kraju, j\u0105 pod przymusem wydali za m\u0105\u017c za majora si\u0142 lotniczych, on o\u017ceni\u0142 bez mi\u0142o\u015bci i pracowa\u0142 w endokrynologicznej klinice, gdzie leczy\u0142 czarnobylskie dzieci, ona czyt\u0430\u0142a Alejo Carpentiera, w tajemnicy m\u00f3wi\u0105c do swojego syna jego imieniem, takim rzadkim i egzotycznym, Leymen\u2026 I gdy historia zbli\u017ca\u0142a si\u0119 do fina\u0142u \u2013 ju\u017c w naszych czasach \u2013 pojechali razem z dzie\u0107mi do Disneylandu w mie\u015bcie Orlando, w stanie Floryda\u2026 Wtedy zdarzy\u0142 si\u0119 atak terrorystyczny\u2026 Czeczeni wysadzili kawiarni\u0119, w kt\u00f3rej siedzia\u0142a zakochana para, i w mojej g\u0142owie wy\u015bwietli\u0142y si\u0119 napisy ko\u0144cowe\u2026 Zrozumia\u0142am wtedy, \u017ce ju\u017c nigdy tam nie wr\u00f3c\u0119. Stworzy\u0142am arcydzie\u0142o\u2026 Now\u0105 jako\u015b\u0107\u2026 Zamkn\u0119\u0142am etap\u2026 Na zawsze opu\u015bci\u0142am to fabularne piek\u0142o, to straszne uzale\u017cnienie, kt\u00f3re nie dawa\u0142o mi \u017cy\u0107 ani oddycha\u0107, zabiera\u0142\u043e wol\u0119, si\u0142y, prac\u0119, przyjaci\u00f3\u0142 i kaza\u0142\u043e wychodzi\u0107 w samym szlafroku na mr\u00f3z w czasie przerwy na reklamy. Wzi\u0119\u0142am wtedy wszystkie te papiery na podw\u00f3rze i rozpali\u0142am wielkie ognisko, do kt\u00f3rego wrzuci\u0142am ca\u0142o\u015b\u0107 cierpie\u0144 \u2013 moich i babci. P\u0142on\u0119\u0142o, kartka za kartk\u0105, wszystko to, co zabi\u0142o j\u0105 i powoli zabija\u0142o mnie\u2026 Zebra\u0142am popi\u00f3\u0142 do woreczka i posz\u0142am na gr\u00f3b babci. Tam wykopa\u0142am malutki do\u0142ek, na jego dno wysypa\u0142am popi\u00f3\u0142 i zasadzi\u0142am bia\u0142e tuberozy. W maju powinny znowu zakwitn\u0105\u0107. Jak chcesz, to p\u00f3jdziemy. Wtedy powiedzia\u0142am sobie: \u201e\u017badnych fabu\u0142\u201d. Dlatego te\u017c nie chc\u0119, \u017ceby po mojej \u015bmierci co\u015b si\u0119 ci\u0105gn\u0119\u0142o. Nie chc\u0119 trwania. Chc\u0119 spokoju.<\/p>\n
\nStworzy\u0142am arcydzie\u0142o\u2026 Now\u0105 jako\u015b\u0107\u2026 Zamkn\u0119\u0142am etap\u2026 Na zawsze opu\u015bci\u0142am to fabularne piek\u0142o, to straszne uzale\u017cnienie, kt\u00f3re nie dawa\u0142o mi \u017cy\u0107 ani oddycha\u0107, zabiera\u0142\u043e wol\u0119, si\u0142y, prac\u0119, przyjaci\u00f3\u0142 i kaza\u0142\u043e wychodzi\u0107 w samym szlafroku na mr\u00f3z w czasie przerwy na reklamy.<\/p>\n<\/blockquote>\n
Zapad\u0142a cisza. Taka, \u017ce mo\u017cna by\u0142o us\u0142ysze\u0107, jak szumi\u0105 drobinki herbaty w woreczku Lipton. Siedzieli\u015bmy z Sasz\u0105 za sto\u0142em w kuchni i trwali\u015bmy w bardzo g\u0142\u0119bokim milczeniu. Tak si\u0119 milczy, gdy nie chce si\u0119 niepokoi\u0107 niewidzialnych anio\u0142\u00f3w lub dusz zmar\u0142ych. \u017badne z nas nie chcia\u0142o naruszy\u0107 tej ciszy, pomy\u015bla\u0142em wtedy: ile m\u0105dro\u015bci i si\u0142y jest w tej kr\u00f3tko ostrzy\u017conej czarnej g\u0142owie\u2026 Min\u0119\u0142o par\u0119 minut. Ca\u0142\u0105 g\u0142\u0119bi\u0119 tego niedopowiedzenia, kt\u00f3re panowa\u0142o mi\u0119dzy nami, mo\u017cna by\u0142oby wstawi\u0107 do jakiego\u015b offowego filmu kr\u00f3tkometra\u017cowego: d\u0142ugie kadry pokazuj\u0105ce twarze i d\u0142onie, minimalistyczne ruchy. Oto oni \u2013 dw\u00f3jka, para. On przekroczy\u0142 czterdziestk\u0119 i jest rozczarowany i\u00a0 wyczerpany \u017cyciem, prze\u017cywa kryzys wieku \u015bredniego. Raptem trafia na histori\u0119 jej upadku i odrodzenia. Ona jest po trzydziestce \u2013 pozbawiona si\u0142 i wycie\u0144czona przezwyci\u0119\u017cy\u0142a w sobie demona fabu\u0142y i pokona\u0142a rodowe przekle\u0144stwo. Kto wie, mo\u017ce gdzie\u015b tam, na nieosi\u0105galnych wysoko\u015bciach, uspokoi\u0142a jedn\u0105 zbola\u0142\u0105 i nieutulon\u0105 dusz\u0119. Teraz oboje \u2013 on i ona \u2013 s\u0105 gotowi do dalszego \u017cycia\u2026<\/p>\n
W korytarzu co\u015b zaszurgota\u0142o. Kto\u015b przekr\u0119ci\u0142 klucz w drzwiach. Kto\u015b wszed\u0142 i zacz\u0105\u0142 rozbiera\u0107 si\u0119 w korytarzu. Powia\u0142o zapachem, jakiego nie mo\u017cna pomyli\u0107 z niczym. To by\u0142 zapach staro\u015bci. Ten kto\u015b by\u0142 star\u0105 kobiet\u0105, kt\u00f3ra ha\u0142asowa\u0142a tak, jak wszyscy po wej\u015bciu do domu podczas nijakiej, grypogennej zimy. Smarka\u0142a, ciamka\u0142a, rozciera\u0142a policzki d\u0142oni\u0105. Us\u0142ysza\u0142em niezgrabne kroki, klikni\u0119cie pilota w pokoju, uruchamianie si\u0119 plazmy. I kr\u00f3tkie, zdecydowane zdanie:<\/p>\n
– Saszo, w\u0142\u0105cz telewizor.<\/p>\n
– Przepraszam \u2013 powiedzia\u0142a cicho Sasza, opu\u015bci\u0142a g\u0142ow\u0119 i wysz\u0142a na korytarz.<\/p>\n
Us\u0142ysza\u0142em, jak Sasza szele\u015bci woreczkiem i pyta: \u201eBabciu, co przynios\u0142a\u015b?\u201d. I odpowied\u017a babci: \u201eCerebro\u201d.<\/p>\n
\nKup ksi\u0105\u017ck\u0119 Andrija Bondara „Cerebro” w Wydawnictwie Warstwy<\/a><\/h4>\n
Redakcja: Agnieszka Papieska<\/p>\n
T\u0142umaczenie wed\u0142ug II wydania zbioru ma\u0142ej prozy Cerebro<\/em> (Wydawnictwo Starego Lwa, Lw\u00f3w 2019).
\n\u00a9 Copyright for the Polish translation by Maciej Piotrowski, 2019<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Sasza powiedzia\u0142a mi wtedy, \u017ce bardzo boi si\u0119 \u017cycia po \u015bmierci, a dok\u0142adniej jego nieokre\u015blono\u015bci. Najlepiej, jakby by\u0142o spokojne i pozbawione fabu\u0142y. W\u0142a\u015bnie tak powiedzia\u0142a: \u201e\u017badnych fabu\u0142\u201d. Chcia\u0142a czy to ciep\u0142ego morza, czy ciemnego ekranu, a mo\u017ce bezg\u0142o\u015bnego majowego pola z makami lub zacisza pokoju, w kt\u00f3rym zgaszono \u015bwiat\u0142o \u2013 kiedy przedmioty ju\u017c s\u0105 prawie […]<\/p>","protected":false},"author":3,"featured_media":871,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[150],"tags":[389,68,390,54,270,106],"yoast_head":"\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\t\n\t\n\n\n\t\n